er was geen kerstbal meer aan...

   Met Kerstmis voel ik me af en toe net als een van die kerstballen aan de boom. Ik bengel er maar wat bij en probeer krampachtig het kerstgevoel over me heen te laten glijden. Soms lukt het me. Andere jaren lijkt Kerstmis meer op een slecht nummer in een derderangs komedie. En net als die kerstbal probeer ik elke keer met Kerst de top te bereiken. Voor die kerstbal is het hoogst haalbare de piek. Voor mij is het een Kerst zoals ík dat wil. Nou, ik kan u vertellen, dat ondanks de gretigheid waarmee ik mijn pogingen in die richting probeer vorm te geven, het me tot en met vorig jaar niet gelukt is. 

   Hoe dat komt? Ik zal het u vertellen. 

Op zich is voor mij Kerstmis het rustpunt in het turbulente jaar. Een moment om eens even rustig in mijn stoel te zitten thuis en wat meditatief bezig te zijn over het afgelopen jaar: waar ben ik nou helemaal mee bezig en wat zal ik er het volgend jaar aan veranderen? U kent dat misschien wel. Tegelijkertijd absorbeer je, althans dat probeer je, die typische Kerstsfeer. Dat vrede-op-aarde-gevoel, waarbij je zelfs de belastinginspecteur als vriend gaat zien. Maar net op dat moment vertelt je partner dat er afspraken zijn gemaakt. Eerste en Tweede Kerstdag dien je in het gezelschap door te brengen van familie of kennissen. Je ziet ze toch al zo weinig!

   Dat is het moment dat je wenst dat Kerstmis met een eenvoudig "delete" uit de jaarlijkse programmering kan worden verwijderd. Ok, je weet alles van verplichte nummers. Je carrière hangt er voor een deel van af. Maar net nou met Kerstmis? Net nu je even voor jezelf bezig bent en eigenlijk alleen datgene wilt doen wat je zinvol vindt? Je gewoon met een lekker gevoel even terugtrekken uit de dagelijkse beslommeringen. In een verkitchte omgeving met kerstkransen en kaarsjes en een boom die zich staat kapot te schamen met al die debiele versierselen - iets, dat toch door beroemde psychiaters als aanbevolen ambiance geldt - en dan moet je op Kerstbezoek!

   Het maakt eigenlijk niet uit bij wie. Als het iets verplichts is, rammelt het zowiezo van alle kanten. Nou ik zat de afgelopen jaren bij diverse figuren. Ik werd volgestopt met allerlei goed bedoelde culinaire kneuterigheid. En er werd soms van me verwacht dat ik het antwoord wist op de overgangsperikelen  van tante Truus of de komende problemen met de veel te jonge aanwinst 

van oom Paul. Ik hoorde de kerstboom dan soms z'n wortels krommen in de veel te kleine Intratuin-pot van al die onbenuligheid. Zelf zat ik met m'n gedachten  dan al vaak op die momenten bij mijn eerste werkdag. Kun je nagaan hoe diep mijn interesse ging!

   De eerste Kerstdag werd gevolgd door de Tweede - een Hollandse uitvinding overigens, want nergens ter wereld hebben ze meer dan één Kerstdag te vieren - en ook nu weer: opzitten en pootjes geven en meelullen over de meest primitieve en stupide onderwerpen...

   Uiteindelijk sleep je je dan met de laatste restjes energie naar huis en pak je je favoriete drankje onder de kerstboom. "De Goden zij dank, het is weer voorbij die Kerstkomedie!" slaak je met een diepe zucht en je voelt je heel langzaam weer tot rust komen. En na een paar glazen neem je het kloeke besluit dat nooit meer zo te doen!

   Kerst vorig jaar dus. Nou, bijna twaalf maanden heb ik "de verplichte nummers" voorbereid dat ik niet meer zou komen. En na veel gebroken servieswerk mijn partner ook niet. Gek, dat "Vrede op aarde" voor anderen dan kennelijk ineens gelijk staat aan de warmte van een diepvriezer. Begrip is met nog geen tien zoeklichten te vinden, laat staan dat speciale Kerstgevoel, dat er toch ogenschijnlijk altijd was bij de bezoekjes. En waarbij je dat "horen bij elkaar" zo duidelijk kon merken. Het vertoont ineens geen enkel teken van leven meer. 

   Nou dat weerhoudt me er dit jaar niet van om de Kerst door te brengen zoals ik denk dat het zou moeten: lekker met z'n tweetjes - wel met een verkitscht huis, want dat hoort gewoon bij Kerstmis -  lekker mijmerend over het afgelopen jaar en je gewoon goed en vrij zitten te voelen. Samen bij de kerstboom met alles erop en eraan de Heilige nacht vooral stil in te gaan. De boze wereld even buiten te sluiten en te denken dat iedereen in die wereld op zo'n moment van elkaar houdt.

   Alleen kan het dan toch zijn dat ik bij het klingelen van de kerstklokjes me ongewild misschien ga afvragen  of die veel te jonge aanwinst van oom Paul nou wel echt van 'm houdt. Of dat het meer z'n bankrekening is...

Maar goed, ik weet waar ík van hou: een lekkere relaxte Kerst. En die krijg ik dit jaar. Want al die verplichte nummers kunnen voor mij voortaan de kerstboom in!