Kees Kessel

De laatste keer dat ik schreef zat ik nog in een rolstoel, met de bedoeling dat ik binnen de kortste keren weer met beide benen op de grond zou staan. Maar Kees zou Kessel niet zijn als er niet hier en daar wat complicaties zouden optreden. Ik mocht eventjes weer proberen te strompelen, maar de heren artsen wisten niet hoe snel ze mij weer in mijn eigen formule 1 wagen moesten planten. Terug naar de operatietafel, de titel van mijn eigen nachtmerrie.

Zo mocht ik mij half maart weer in het ziekenhuis melden.....nuchter, wat sowieso al enige problemen geeft. Na een lekker bed te hebben uitgezocht werd ik naar de pre-operatiekamer gereden, jawel, luxe. Er lagen een stuk of 6 mensen, die allemaal klaar werden gemaakt voor hun operatie. Ik zag twee verpleegkundigen een infuus aanbrengen bij mijn overbuurman en ik dacht nog bij mezelf dat iemand dat ook wel in z'n eentje zou kunnen. Ik kreeg gelijk.

Een van de zusters bleek een stagière die zometeen voor het eerst in haar leven een infuus ging aanleggen, en u raadt het al, bij mij. Een beetje zielig keek ik naar mijn ongeveer tachtig jarige buurvrouw. Maar van haar kreeg ik geen medelijden. "Niet zeuren, zij moet het ook leren", beet ze mij toe. Bejaarden zijn echt nergens goed voor, dacht ik nog bij mezelf. Erg veel tijd om van me af te bijten had ik echter niet, want binnen enkele seconden stond de zuster trillend te schermen met een naald. Onzeker keek ze haar begeleidster aan en ook ik keek inmiddels wat wanhopig naar de deskundige. Terwijl ze de naald naar binnen duwde begreep ik ineens waarom er bij mij een grote handdoek onder gelegd werd. Ik hoef dit verder niet uit te leggen, denk ik.

Het moest nog een keertje over, maar moet eerlijk bekennen dat het bloedverlies bij de tweede keer veel minder was. Ik kreeg ongeveer 10 minuten om bij te komen en werd toen naar de operatiekamer gereden, alweer luxe. De meesten vinden het een goor verhaal, maar ik heb de gehele operatie mee kunnen kijken op een röntgen-filmapparaat. Bovendien kon ik langs een gordijntje zien hoe de chirurgen zich konden uitleven op mijn enkel met behulp van gereedschap waar menig fietsendief jaloers op zou worden. Het verwijderde plaatwerk en schroefjes kreeg ik mee. Leuk.... souveniertje.

Op de verkoeverkamer kan ik mijn geluk niet op. Die bejaarde vrouw, die eerder geen medelijden had met mij, hadden ze flink toegetakeld. Ze bleek aardig in de war en zonder medelijden vertelde ik haar dat de zusters zojuist gezegd hadden dat ze het niet zou redden. Dat zal haar leren. Nog dezelfde dag mocht ik naar huis toen bleek dat de ruggenprik was uitgewerkt. Ik heb nog uitgebreid gezeurd om een shot morfine, het enige waar ik me op verheugde, maar de heren artsen hadden geen clementie. Zo zeur ik bij de slager altijd om een plakje worst en krijgt de tandarts mij niet weg zonder mij te trakteren op een lolly. De aardige chirurg had wel een verrassing voor me, maar dat wist ik toen nog niet.

Het kadootje had men keurig verborgen onder het gips dat inmiddels om mijn been heen zat. Gek genoeg wilde het presentje er zelf uit na een paar weken. Dit ging gepaard met enige vorm van pijn. Nieuwsgierig naar de verrassing, maakte ik een afspraak om eens te kijken wat er zich onder het gips bevond. Het uitpakken was geen pretje, maar toen had ik ook wat. Een 8-daags verblijf in een 4-sterren hotel, met roomservice. Hoe het mij vergaan is tijdens dit onverwachte uitstapje leest u de volgende keer.

Groeten, Kees.