|
Doping
We moesten het er maar eens over hebben. Ik ben zelf een fanatiek beoefenaar en derhalve ook al jaren een gepassioneerd fan van het wielrennen. Ik voel mij verbonden met deze helden. Maar toch heb ik de laatste tijd zo’n dubbel gevoel. Aan de ene kant zijn daar de verhalen van renners die duizend doden sterven om de finish te halen. Met een gebroken sleutelbeen Parijs-Roubaix winnen. Tegen het asfalt kwakken en met geschaafde ledematen en kapotte kleren, toch weer opstappen. Door de kramp heen moeten bijten om klassering veilig te stellen. Aan
de andere kant doet mijn wielerhart zeer van de verhalen, dat er wordt
geslikt en gespoten!! En niet zo zuinig!! Een voormalig Franse prof klapte
eens uit de school, dat hij in zijn goede dagen ging slapen met een
hartslagmeter om die hem 's nachts met een piepje kon wekken als zijn
hartslag zo angstwekkend terugliep dat zijn hart er helemaal mee dreigde
te stoppen. Dankzij de doping. Van Bjarne Riis wordt nu gezegd dat hij in het peloton ‘Monsieur soixcent’ (60) werd genoemd. Daarmee werd bedoeld dat hij stijf stond van de doping in de tijd dat hij de Tour won. En nu is er zelfs een rechtzaak gevoerd met in de hoofdrol de voomalig Franse volksheld Richard Virenque die - altijd in alle toonaarden ontkennnend, maar nu uiteindelijk heeft toegegeven - als dopinggebruiker vrijuit gaat.
Anders
is het gesteld met zijn toenmalige verzorger
Willie Voet. Die werd door de douane gesnapt met een enorme partij
doping in zijn auto. Hij schreef intussen een boek waar de haren je van te
berge rijzen, als hij uitlegt hoe hij samen met de renners er voor zorgde
dat ze bij de dopingcontrole niet tegen de lamp zouden lopen. Hij en de
voormalige ploegleider(Festina) Roussell kunnen fikse geldboetes en
voorwaardelijke gevangenisstraffen tegemoet zien. Ik ben dan ook geen voorstander om dan maar alles vrij te geven. Als we de strijd tegen doping in de sport opgeven vallen er gegarandeerd doden! Dopinggebruik is competitievervalsing!! En daar zit het dubbele in mijn gevoel. Profs rijden misschien wel 75.000 km per jaar, moeten onder alle (weers)omstandigheden kunnen presteren en zijn ontelbare keren de man met de hamer tegengekomen. Kortom dit zijn voor mij echte helden. Maar toch rijst bij mij soms de vraag als er weer een winnaar over de finish gaat: zou die wat genomen hebben? |
