Kees weer in de bocht. Jawel hoor, nieuwe escapades van ons wonderkind. 

Ik heb vorige week geprobeerd de strijd met de sterke arm aan te binden. Het schijnt dat dat een bijnaam is van oom agent. Nu moet ik ruiterlijk toegeven dat ik geen hoge pet op heb van Bromsnor. De meeste keren dat ik met ze te maken heb gehad waren niet leuk en kostte mij meestal een aardige duit uit mijn portemonnee. Mijn hobby’s zijn onder andere te hard rijden, bumperkleven en dubbel parkeren. Ook mag ik graag een rood lichtje meesnoepen. 

   U raadt het al, dure hobby’s. Uiteraard probeer ik de kosten te drukken door zo gauw ik een radar zie langs de weg vol in de remmen te gaan. Gevaarlijk jawel maar het scheelt aardig wat euro’s. Zo ook vorige week.

   Mijn bionische oog spotte de dienders langs de kant van de weg nog net op tijd. Met precies de toegestane snelheid van 80 km/h reed ik langs het flits apparaat. Tevreden glimlachend keek ik nog even misprijzend achterom. Wat denk je??? Flits.

   Hé, dacht ik, we worden genept. Ik keerde om en besloot om nog even te checken of je daar echt wel 80 mocht. Dit klopte en met 60 km probeerde ik het nog eens opnieuw. Weer flits. Eindelijk kon ik reglementair gaan zeuren tegen dat stelletje tuig en weet je wat? Om heel zeker te zijn reed ik er met 40 km/h nog eens langs. Jazeker, flits. 

   Hevig opgewonden baande ik me een weg naar het politiebureau. Behoorlijk opgefokt vroeg ik naar de verkeersdienst om mijn beklag te doen over die achterlijke snelheidscontroles. Toen ik na tien minuten uitgescholden was, (grappige zin, leest u hem nog eens, dit terzijde), kon de beste man me mededelen dat er geen snelheidscontroles waren maar dat her en der gecontroleerd werd op het dragen van een gordel. In al mijn opwinding had ik bovendien de auto midden voor het bureau neergezet…

   U raadt het goed.