Iedereen maakt blunders. En hoewel ik niet graag over mijn eigen blunders praat, maar liever over die van anderen, is er toch eentje die ik u niet wil onthouden. Aangezien veel mensen het gezicht van ondergetekende niet kennen hoop ik aankomende week gewoon over straat te kunnen lopen zonder wijzende vingers in de rug.

   Het zal zo’n tien jaar geleden zijn. Op aanraden van wat collega’s zou ik een zonnebank gaan nemen. Niet alleen om wat kleur te krijgen maar ook omdat ik er helemaal op tot rust zou komen. Nu wist ik absoluut niet hoe het zou werken in zo’n zonne- studio, maar met mijn ‘Heino gezicht" was de weg naar het zonnekanon snel gevonden.

    De lieftallige jongedame achter de balie legde mij alles netjes uit, en wees mij de cabine tegen- over het barretje. Wat het kreng  vergat te zeggen was, dat je het geld buiten de cabine in een kastje moest gooien.

   Omdat ik in mijn zuinigheid dacht dat ik kostbare zonneminuten zou verliezen, wanneer ik mij nog moest uitkleden na het inwerpen van het geld,  ben ik poedelnaakt naar buiten gelopen om het geld in het daarvoor bestemde kastje te deponeren. Iedereen aan het barretje, evenals het kreng zelf zat enigszins vreemd naar me te kijken. Ik liet mij hierdoor niet uit het veld slaan, groette iedereen en hield mezelf voor dat het wel zo zou horen.

   Het duurde echter drie volle minuten voordat het apparaat aan de slag ging. Bij mij viel het muntje toen ook. En hoewel men mij had beloofd dat ik er helemaal tot rust zou komen, heb ik 25 minuten liggen denken en zweten hoe ik zo snel en onop- vallend mogelijk mijn weg naar buiten zou kunnen vinden.

    En die kleur op mijn gezicht was ook al niet meer nodig.