Ik hou best van kinderen, laat ik dat even voorop stellen. Maar wel als ze van een ander zijn en wanneer ze zich op een bepaalde manier gedragen. Zelf heb ik niet die, wat sommigen noemen, 'oerwens' gehad om mezelf voort te planten, mijn naam en nazaten de horizon van de tijd te laten overschrijden. Er zijn al genoeg mensen op deze wereld - een groot deel kan zelfs niet eens als mens leven - om er zelf nog een paar aan toe te voegen.

Kinderen kunnen een zegen zijn. Voor wie is mij niet altijd even duidelijk. Veel ouders zullen het woord 'zegen' niet vaak in hun vocabulaire gebruiken in relatie tot hun kinderen. De talloze synoniemen van wanhoop en vertwijfeling kennen ze beter in het dagelijks gebruik. Ze voelen zich vaak alsof ze door een invasie getroffen zijn, waarbij de bezettende macht op dictatoriale manier lang verworven rechten opzij smijt. Het leven dat ze voor het kindertijdperk leidden, bestaat alleen nog in vage dromen. Tenminste als ze tijd hebben om te slapen om die droomwereld überhaupt nog te kunnen betreden.

Ook voor de buitenstaanders is 'zegen' wel het laatste wat in je op komt. Je moet maar eens in een wachtkamer of trein zitten. Of even rustig in een parkje van het zonnetje willen genieten. Het kinder-

bezettingsleger zwermt meteen uit en schoffelt alle rechten en genoegens meteen diep onder de grond. De vele varianten waarmee dit gepaard gaat bespaar ik u. Net als het gekrijs, gejengel, gestamp en geklauter dat onvermijdelijk deel ervan uitmaakt. En pas, nadat alles is beetgepakt, losgeschroefd of gewoon naar de filistijnen is geholpen, zie je versufte ouders, met een blik in de ogen die een trieste leegte en onmacht weer-

spiegelen, schamele en onbeholpen pogingen wagen iets te redden. "Foei, Gertjan" is wel het meest haalbare wat aan bestraf-

fends geproduceerd kan worden. De onmacht druipt op de design vloerbedekking en vormt plekken, die er niet meer uitgaan.

Handenwringend proberen ouders hun kroost te overleven. Met angst en beven zien ze de puberteit naderen. Nou, dan zijn helemaal de rapen gaar! Met een niet geringe vorm van zelfoverschatting beginnen al snel terrorisme en dictatuur de belangrijkste punten te vormen in het 'mission statement' van de pubers. De ouders worden 

nog net - of net niet - in de omgeving geduld. Ze moeten wel hun mond houden en op tijd de financiële middelen verstrekken om zaken als kleding, disco en lifestyle te kunnen waarborgen.

Is het gek, dat deze wantoestanden hand over hand toenemen? Eigenlijk niet. Want wie van de ouders is nu eigenlijk gekwalificeerd om ouder te zijn? In heel Nederland heb je diploma's nodig voor elk wissewasje. Je mag nog geen spijker in de muur slaan zonder gedegen opleiding en bijbehorend examen. Ouders zijn de enige uitzondering. De eerste de beste nitwit kan een kind verwekken. En als het kind er eenmaal is, dan zijn pa en ma stakkers die in het duister tasten. Ze doen maar wat.  Links en rechts wat povere adviezen inwinnend, berusten ze in het onvermijdelijke. En omdat ze in Nederland leven, dat drijft op het 'poldermodel' met z'n overleg en consensus, besluiten ze in arren moede thuis ook maar een overleg met de kinderen op te zetten. Wel vergeten ze hierbij dat overleg alleen maar kan bloeien wanneer er sprake is van 'gelijkheid' tussen de partijen. En dat is nu precies de kern waarom het vaak mis gaat. Ouders en kinderen zijn namelijk niet gelijk. Natuurlijk vinden kinderen van wel en gedragen zich er dan ook naar. Ze eisen met veel bravour hun rechten op. De plichten worden al snel weggepoetst.

Natuurlijk heb ik het hier over een bepaalde groep kinderen en ouders. Het is echter een groep die de laatste jaren explosief is gegroeid. Ook zult u na het lezen van dit stukje  typisch de buren herkennen. Maar weet u, zij herkennen het weer bij hun buren... We lijken met z'n allen wel in in één grote struisvogel-

boerderij te wonen. De een steekt z'n kop nog dieper in het zand als de ander. 

En zo worden de kinderen van vandaag weer de ouders van morgen... Ook zonder diploma of enige kinderkennis. Hoewel, ze zijn zelf kind geweest. Dus ze weten toch hoe 't zit? Of zou dat nou net de kern van het grote probleem zijn?

Afgezien van die talloze kinderen, die je het liefst met hun oren tegen een boom zou spijkeren - ze gebruiken ze toch voor weinig bijzonders - en ouders, die zelf eerst eens opgevoed moeten worden, zou ik diep in m'n hart, ook best een kind willen heb- ben. Maar dan wel een blond meisje dat altijd twee jaar blijft en de hele dag zegt: "Pappa is lief."