Kijk, die machinisten in Nederland kunnen nou wel zeggen dat die vaste route met hun treinen oersaai is, maar ze moeten niet zeiken. Verschilt het nu zoveel van wat een werkende Nederlander gemiddeld dagelijks doet?

Die Willem de Werker stapt elke dag in z'n auto. Ontmoet zijn collega's in de file. Komt op kantoor en ontmoet elke dag dezelfde gezichten op z'n afdeling. Je zou het een "rondje kantoor" kunnen noemen. Hoor je die Willem zeuren? Hij doet gewoon z'n werk. En ook niet heus elke dag met evenveel plezier. 

Natuurlijk kan ik me voorstellen dat onze trein-chauffeurs dat recht-toe-recht-aan elke dag over die spoorstaven met hun trein, niet het meest opwindende op onze aardkloot vinden. Diep in hun hart zouden ze ook weleens willen racen en met een bloedsnelheid door de bochten willen scheuren. Maar laten ze zich dan uitleven in een hobby waarbij dat kan. 

Dat je tegenwoordig niet meer kunt zeggen: "Het loopt als een trein", wanneer iets uitstekend gaat, is al een teken op zich. Als de spoorwegen een veestapel zou zijn, was die allang preventief geruimd om erger te voor- komen. Want als je ergens op tijd wilt komen, moet je niet bij de NS zijn. Die rekenen al jaren met flexibele aankomsttijden.

Trein-machinisten be- grijpen dat allemaal ook wel. Een harde eigenwijze 

starre kern daargelaten. Maar de wet van "De Grote Bekken" dicteert dat wie het hardste schreeuwt gelijk heeft. En dat de vakbonden, of klonen daarvan, met die wet voorop, mee staan te schreeuwen op de barri- cades, is logisch. Als ze dat niet zouden doen, komen en blijven er geen leden. En de geldkraan raakt verstopt.

Het FNV maakt het helemaal bont. Achteloos wordt een gesloten accoord tussen hen en de NS direc- tie in het riool gespoeld. Met de geldstroom in het achterhoofd, moeten ze zich als de donder gaan profileren. Want het blijkt dat het treinvolk achter de andere actievoerders aan gaat lopen. Dat kost zieltjes!  Zoals zo vaak wordt hier ook weer met andermans veren ge- zwaaid, behendig de ware aard van het beestje bedekkend: behoud van leden en geld.

Bijna niemand van de betrokkenen weet eigenlijk meer waarover het gaat. De reiziger weet wel een ding zeker: hij is de pisang. Want zijn rondje kantoor begint niet meer op tijd als hij met de trein reist. En de consument die afhankelijk is van de diensten van die kantoren moeten al hele- maal niet op hun horloge kijken.

Zo verspreidt het "rondje kerk" virus zich over Nederland. Straks weigert de pastoor van het dorpje Simpelveld nog om een processie te houden rond zijn kerk. Hij wil ook weleens wat afwisseling...