Het overkomt me niet vaak dat ik m'n hoofd niet bij het verkeer houd. Maar er zijn van die momenten. En je bezuurt ze steevast. Ik bedoel niet dat je een ongeluk of zoiets veroor- zaakt - hoewel je ze de kost niet moet geven die van schril krijsende remmen wakker schieten - nee, ik bedoel dat je met een rotklap bijna als een raket gelanceerd wordt.   

Bijna in alle steden, tot in het kleinste gehucht toe, liggen namelijk van die 'bobbels'. Zogenaamde verkeers- remmers. Nou remmen doen ze inder- daad. En je hoeft niet eens zó hard te rijden. Nee, een seconde niet opletten en de schokbrekers van de auto dansen je voorbij en je boort spontaan met je hoofd een cabrio-opening in je autodak.  

Sommige gemeente- besturen zijn zeer creatief in het bedenken van die autovernielers. Ze worden gelegd in 'dijkjes' - vrij laag en soms zo hoog, dat alleen een tank de hindernis kan nemen - of in 'druppels' en 'bollen'. Vooral die laatste twee liggen voortdurend te loeren om het verkeer te grazen te nemen.

Kan het allemaal niet een beetje minder? Is het nodig dat het meest onooglijke steegje voorzien wordt van die puisten? Of bestaat er 

een groep verkeers- drempel- bedenkers, die zich verenigd hebben in de 'Club Van Verkeers Verziekers', die dagelijks aan hun gerief moeten komen? Of is er een soort enquète geweest terwijl ik in het buitenland vertoefde, waarbij iedere Nederlandse burger kon aangeven waar en wat voor soort verkeers- drempel voor zijn huis gewenst was?

Nou wil ik niet zeuren. Ik weet best dat er teveel malloten zijn, die te hard door woonwijken rijden. En dat je niet hoeft te appe- leren aan hun gezond verstand, want dat hebben ze niet. Zodat er dus iets gedaan moest worden. Maar om nou iets te doen, waardoor je als je een woonwijk uitgereden bent, een lichte hersenschud- ding hebt en het genoten voedsel op een koeien- manier terugkomt om het nogmaals te moeten gaan herkauwen, gaat een beetje ver. En nu heb ik het niet over scheuren door de wijk. Nee, gewoon bijna stap- voets rijden dus. Je zou er bijna van gaan fietsen! 

Hoewel dat ook geen soelaas biedt, bedenk ik mij. Mijn buurman kwam laatst thuis met een slag in z'n wiel en behoorlijk de pest erin. Maar ik heb de ultieme oplossing gevonden: rupsbanden. 

Nee, míj krijgen die drempel- maniakken er niet onder!