Nee, het is geen schrijffout in de kop van dit stukje. Wat voetballen is dat weten zelfs de meest simpele zielen onder ons. Voetbalen is weer wat anders. Het is dat gevoel wat je besluipt wanneer je bijna murw wordt gebombardeerd met het komende EK-voetbal. Je kunt geen krant of tijdschrift openslaan, geen van de ontelbare tv-kanalen zappen, of een of ander recentelijk uit een inrichting ontslagen figuur staat tegen je aan te blèren over kennelijk de grootste gebeurtenis van dit jaar. Alsof er geen mensen bestaan die niet van voetballen houden.

Nu ben ik geen voetbalhater. Als Nederland een belangrijke wedstrijd speelt mag ik graag eens kijken op tv. Verstand heb ik er niet van. Ik weet dat tweeëntwintig multimil- jonairs nijvere pogingen doen een bal in een soort poortje te schoppen, waarbij regelmatig een medespeler voor zo'n goal, want zo heet het, wordt aangezien. Niet zelden proberen ze namelijk de tegenstander onder het gras te schoffelen op een manier waar een ervaren tuinder jaloers op zou zijn. Maar dat zal wel bij de alom gerespecteerde spelregels horen. 

En gaat zo'n bal dan in het doel, dan staan hele volks- stammen zich te gedragen alsof ze zojuist door een partij hoogspanning van de elektriciteitscentrale te pakken zijn genomen. Ik accepteer dat. Precies zoals wanneer de gemiddelde Fries het bijna in z'n broek doet van de spanning bij het fierlejeppen. Ieder z'n meug en z'n lol. En of dat laatste nu in de onder- broekensector thuis hoort of niet, van mij mogen ze.

Maar wat bij mij - en veel meer anderen dan je zou denken - dat voetbalen veroorzaakt, is die opge- kloptheid. Vooral van de commercie. De meest onmogelijke rotzooi wordt te koop aangeboden.

En of het nu ondergoed, schrijfgerei, etenswaren of autoversieringen betreft, het moet ook nog allemaal oranje zijn. Gezegend zijn de kleurenblinden zou je haast zeggen. 

Zelfs kinderen worden niet gespaard in al dat tumult. Als ze maar genoeg zuiveltoetjes naar binnen werken, krijgen ze voetbal- stickers, plaatjes, poppetjes, petjes, tot en met in hanepoten gesigneerde voetbalshirtjes. Ook oranje voetbalsnoep wordt met containers tegelijk richting kinderkelen getrans- porteerd. Je zou haast beweren dat hier sprake is van een opdoemend jeugd- trauma, dat zich later zal manifesteren in de vorm van nietsontziende hooli- gans.

Supporter zijn van een bepaalde sport, daar is niks mis mee. Alleen moet je je realiseren dat je loopt op een dunne scheidslijn tussen enthousiasme en gestoordheid. En behoorlijk wat van die supporters stappen zonder er erg in te hebben, er maar al te vaak naar de verkeerde kant overheen.

Er zijn gelukkig ook genoeg normale voetbal- liefhebbers die thuis bij de buis met vrienden een gezellige avond hebben. Prima. De reclame probeert alleen van hen een soort voetbal-debielen te maken. Ze aan te praten dat je er niet bij hoort in Nederland als je niet tenminste één ding oranje aan je lijf of auto hebt. 

Laat je dus niet gek maken. Geniet van de voetbalsport op een normale manier. Maar laat ook mij met rust over dat voetbal. En doe niet alsof ik van een andere planeet kom. Trouwens... je zult nog wel raar staan te kijken als je merkt dat ik de voetbalpool gewonnen heb in mijn bedrijf. Want zo gek hebben ze me wel gekregen.