Ik was 21 jaar en wat ik al jaren probeerde uit te stellen moest nu gaan gebeuren. Ik moest mijn militaire dienstplicht gaan vervullen. Niet iets waar ik me erg op verheugde maar afstammend van een militaire familie kon ik er niet onderuit. Veel jongeren waren blij om eens onder moeders vleugels vandaan te komen en verheugden zich op hun eerste zelfstandigheid 

   Ik werd op een kamer ingedeeld met hoofdzakelijk boeren uit de achterhoek en een Hagenees. Het verhaal gaat over deze hagenees, want deze enorme spierbonk leek mij geenszins van plan zijn dienstplicht vol te maken. Met haar tot op z’n billen en een dikke joint op zijn lip kwam hij de kamer op. Hij kon maar over een ding praten en dat was hoe snel hij hier weer weg zou zijn. Hij beloofde ons plechtig dat hij hoe dan ook voor het weekend weg zou zijn om niet meer terug te keren.

   De boeren, zich verheugend op de tijd van hun leven, keken hem niet begrijpend aan en mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Hoe zou deze niet snugger ogende westerling dit gaan flikken?  

     Het antwoord liet niet lang op zich wachten. Hij kondigde aan binnen een half uur een stoel door het raam te gooien.

Hilariteit alom, in zeven verschillende dialecten werd er gelachen. Dit duurde precies 18 seconden want toen vloog een stoel door het raam. Met kozijn en al. Eerst stilte en toen een binnenstormende sergeant. Mijnheer de hagenees mocht mee, maar na een kennelijk goed gesprek keerde hij weer terug op de kamer. Men was er kennelijk nog niet van overtuigd dat deze man zijn dienstplicht niet zou gaan vervullen.

   Door de boeren werd nog steeds een beetje lacherig gedaan. Toen sprak  de hagenees de volgende woorden. Hij zou vanavond iemand op onze kamer overhoop steken en haalde daarbij een blinkende stilletto tevoorschijn. Mij was duidelijk dat het menens was en begreep ook ineens dat van die boeren, dat lachen en die kiespijn.

    Slechts één persoon heeft die nacht geslapen op onze kamer. En dat was niet uw dappere Kees noch een van de achterhoekse boeren. Terwijl de hagenees rustig zijn tukje deed keek de rest de gehele nacht paranoia naar de slapende en snurkende spierbonk. Om zeven uur werd hij wakker met een glimlach. “lekker geslapen, jongens”, vroeg hij niet zonder ironische ondertoon. Hij pakte rustig zijn spullen, groette netjes en wenste ons succes.

We hebben hem nooit meer terug gezien.