|
|
|
Het is een hele tijd geleden dat ik een stukje geschreven heb. Dat heeft zo z’n redenen. Allereerst werd mijn computer bevuild met een of ander virus daarna ben ik erg druk geweest met mijn eigen verhuizing. Wat daar allemaal bij komt kijken is ongelooflijk. Wat een ellende verhuist er allemaal mee. Behalve de enorme teringzooi die ik in de loop der jaren verzameld heb, verhuist er uit zichzelf ook nog eens van alles mee. Zonder dat je er erg in hebt sluipt er van alles achter je aan naar je nieuwe stulpje. Ik heb het hier over vrouw en kinderen.
Dat gaat er maar van uit dat het mee mag. Zonder het netjes te vragen begint het allemaal zelf de rotzooi in te pakken en klaar te zetten. De opvoeding schiet kennelijk te kort. Eenmaal in het nieuwe huis aangekomen begint het allemaal uit zichzelf kamers in te richten en kamers te confisqueren met als gevolg dat ik nu in een klein hoekje op zolder mijn tekstje schrijf.
Mijn beoogde fitnesskamer is door mijn dochter ingenomen en mijn zoontje heeft van mijn biljartkamer een onneembare vesting van speelgoed gemaakt. De prachtig ingerichte tuin is inmiddels verdwenen. Binnen een maand had het meer weg van
|
een stuk verwaarloosd braak liggend terrein, waar de hele buurt zijn of haar speelgoed neerflikkert. Volgens mijn vrouw moet ik blij zijn met mijn computerhoekje en heb ik in de rest van het huis niets, maar dan ook niets te zoeken.
De expansie-drift van mijn vrouw is nog niet voorbij en met hand en tand moet ik mijn hoekje verdedigen. De Maginot-linie was niets vergeleken met mijn verdedigings-stellingen. Maar het heeft zo ook z’n voordelen, want voor het eerst sinds maanden heb ik weer tijd voor Kessels column. De editor blij en mijn enige lezer... niet blij.
Laat ik u zeggen dat ik niet het gevoel heb dat u mijn stukjes mist. Eén reaktie heb ik gehad. Of ik eindelijk verstandig was geworden en niet meer wilde proberen om van die zogenaamd leuke stukjes te schrijven. Pech voor deze persoon. Zolang ik mijn computerhoekje moet verdedigen zal ik blijven schrijven.
Mocht iemand nog woonruimte hebben laat het mij even weten, maar ssssst… mondje dicht tegen mijn vrouw en kinderen. |