|
|
|
Reeds twee maanden zit ik in een nare situatie, en dat kunt u heel letterlijk nemen. Ik zit namelijk in een rolstoel. En dat is niet zomaar want deze jongen moest zonodig weer op wintersport. Gipsvlucht? Jazeker. Eerste vraag die je altijd krijgt wanneer je weer in Nederland bent is; “hoeveelste dag?” Kennelijk een peilstok om te meten hoe groot je ellende is. Wanneer ik een zeer bedrukt “tweede dag” mompel probeert iemand je op te beuren. Dus toch nog even lekker kunnen skiën. Daar kan ik enorm kwaad om worden. Ik zit gdvrdmm al twee maanden in die stoel, zonder al te goede vooruitzichten, en dan probeert zo’n optimistische Jan Jurk je hemel op te blauwen. Sodemieter toch op.
Dan zit ik er zeg maar lekker in en dan komt de volgende vraag. ‘Hoe is het gebeurd?” In het begin vertelde ik gewoon de waarheid, maar al gauw had ik dan de lachers op mijn hand. Iets waar ik in mijn huidige situatie niet echt vrolijk van word. Ik heb daarom maar een of ander spectaculair verhaal verzonnen. Dat ik meedeed aan het WK speedskieen (dat bestaat) of dat een kettingbotsing nabij Munchen, waarbij zeker tweehonderd auto’s betrokken waren, de oorzaak is van mijn dubbele enkel fractuur.
|
(Dubbel, enkel, wat wil je nou?) Of dat tijdens een zwarte, stormachtige afdaling, ik, met gevaar voor eigen leven etc. etc. Maar dat is niet zo, weet menigeen. Eigenlijk ben ik heel laf, te schijterig om te skiën, voorzichtig naar beneden gegleden samen met een van de ski- en drankmaatjes. Voorzichtig, tenminste, dat dacht ik. Met angst en beven realiseerden we in zeer korte tijd een duizelingwekkende snelheid, dit tot hilariteit van alle skiërs en boarders die we steeds sneller voorbij gingen. Nog voor ik er het besef van had dat we wel erg hard gingen, kwamen we abrupt tot stilstand. Een veilige landing. Althans, voor mijn skimaatje dan. De plek waar zij besluit te landen is toevallig hetzelfde plekje waar mijn voet zich genesteld heeft.
Voor alle zekerheid, breekt ze hem twee keer. De rest van het verhaal laat zich raden. Ik geef u derhalve enige kernwoorden. Ziekenhuis, gipsvlucht, operatie, metalen plaat, schroeven en een katheder (maar dat was een vergissing). En natuurlijk mijn nieuwe partner voorlopig, de rolstoel. We hebben nu ruim twee maanden een relatie en zijn in zeer korte tijd onafscheidelijk geworden. Rara waar zal mijn volgende stukje over gaan? |