|
Eindelijk is de lente begonnen. Na een lange koude winter met vaak slechte omstandigheden heb ik op de ATB regelmatig zitten dromen van dit moment. Eindelijk weer met de racefiets onderweg. Geen dikke overjasjes of handschoentjes meer aan, maar weer lekker genieten van de vergezichten. De lucht van vers gemaaid gras in de neus. En als een eeuwig durende cyclus zijn ook de voorjaarsklassiekers weer begonnen. Tochten van boven de 200km die al sinds mensenheugens verreden worden. Die ook ieder hun verhalen vertellen over tragiek en heroïek die in bijna ieder verhaal hand in hand gaan. Een van de meest tot de verbeelding sprekende tochten is wel Parijs-Roubaix. De kasseienklassieker die zich door een van de armste en meest troosteloze streken van Frankrijk kronkelt. Met slecht weer kan het er echt spoken en doet de race zijn bijnaam “Hel van het Noorden” eer aan. Zo’n 80km kasseien verdeelt over een dikke 20 stroken hebben heel wat reputaties gemaakt en gesloopt. Peter Post is als winnaar nog altijd recordhouder van de snelst verreden editie. We kennen allemaal wel de beelden van een vertwijfelde, lekgereden, Hennie Kuiper wachtend op een nieuw wiel. Tegenwoordig staat op die plaats langs de route het Hennie Kuiper monument. Drie jaar geleden kwam Johan -de Leeuw van Vlaanderen- Museeuw zwaar ten val op een van de beruchtste kassseistroken. Met een zwaar gehavende knie heeft hij lange tijd in het ziekenhuis gelegen. Er trad cangreen op en de doktoren vreesden voor zijn been. Uiteindelijk kwam hij een jaar later op de wielerbaan van Roubaix triomfantelijk wijzend op de knie in kwestie na een solo van ruim 40km over de finish, nadat hij zijn concurrenten in de finale had losgereden. Een paar jaar eerder kwam Franco Ballerini een week voor Parijs-Roubaix lelijk ten val, hij brak zijn sleutelbeen. De dokter adviseerde hem voorlopig even niet op te stappen. “Dat kan niet waar zijn dokter” zei Franco tegen zijn dokter.”Ik moet volgende week mijn koers, Parijs-Roubaix winnen.” En inderdaad een week later stond Franco aan de start en hij reed ondanks zijn sleutelbeenbreuk (rammelend over al die kasseien!), en weliswaar geholpen door zijn fantastische ploeg, alle concurrentie naar huis. Vorig jaar won de vermaarde hardrijder Andrea Tafi. Hij is in het peloton gevreesd omdat hij met zijn machtige dijen zo hard gas kan geven dat slechts weinigen hem dan nog kunnen volgen. Het is iemand die gemaakt is om over de kasseien te kunnen zweven. Als je hem in volle vaart ziet gaan lijkt het net of zijn wielen de beukende kasseien niet raken. Hij rijdt in volle finale lek, en uit het niets stapt er een vader met zijn zoon uit de oneindig lijkende sliert toeschouwers naar voren , met een wiel! Zonder dat wiel was het waarschijnlijk onmogelijk voor hem geweest om te winnen. Hoe kan zo iets? Servais Knaven is de laatste Nederlandse winnaar, 2 jaar geleden. Ik krijg nog steeds een warm gevoel van binnen als ik zijn door de aangedroogde modder bijna onherkenbare hoofd op de finishfoto zie. Heroïsche verhalen zijn dus niet alleen van vroeger maar worden nog steeds beleefd. Ben benieuwd wie er dit jaar gaat winnen. Heerlijk dat het voorjaar is begonnen.
|
