Toen laatst een vriend van me vol trots zijn peperdure BMW toonde en met een wijds gebaar me tot een proefritje uitnodigde beving me een gevoel van triestheid. Op zich is het natuurlijk prima wanneer iemand blij is met en trots op wat hij heeft verworven. Maar in zijn geval lag dat toch even iets anders.

Ik kende hem al heel lang. Vanaf de middelbare school al. Samen hebben we tijdens studie en nachtelijke stappartijen elkaar goed leren kennen. Menig verhitte discussie en diepgravende

filosofische onboezeming, rijkelijk besproeid met bier, leerden ons elkaar en onszelf beter kennen. Natuurlijk wilde de een 'n nog betere wereldhervormer zijn als de ander. Het materiële was het niet. Kunst, cultuur en een harmonieuze samenhang tussen mens en wereld waren het enig ware. Geld en goed was pure bijzaak.

Daar waren we van overtuigd. En wilden we mee overtuigen. Een "lelijk eendje" was toen genoeg…